Dzisiaj na zajęciach z dość zaawansowaną grupą, z którą mamy teraz w książce tematykę taką, powiedzmy "spooky", słuchaliśmy i czytaliśmy tekst Thrillera.
Kurde! To jest ARCYDZIEŁO. Pięciogwiazdkowość tego utworu chyba od tych trzydziestu kilku lat nie wzbudziła we mnie nigdy cienia wątpliwości, ale teraz pomyślałem: eureka! to ma SZEŚĆ gwiazdek. To nie jest nawet w mojej ostrej skali jakieś 8/10, to jest pełne 10/10. Może wpłynęło na mój entuzjazm też to, że słuchaliśmy bardzo z tekstem. A tekst ten utwór ma fenomenalny, jeden z lepszych tekstów w ogóle - granie nastrojem, a nawet brzmieniem słów, jest tam wzorcowe, a fajne przy tym jest, że jednocześnie jest w tym dystans i lekki łink, bo przecież wystarczy "change the number on your dial". Jak to z horrorem: boisz się, bo
chcesz się bać i sprawia ci to przyjemność (no mi średnią, ale podmiotowi lirycznemu chyba
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
).
Dobra, ale tekst tekstem - najlepsze w Thrillerze jest doskonała harmonia tekstu i muzyki. Po prostu ideał. Słucham tego po raz tysiąc n-ty i nie słyszę tam jednej nutki, jednego brzmienia, które bym zmienił, i to wszystko stapia się z tą filmowo-horrorową opowieścią w całkowicie spójną całość. Ech!
Tylko definitely: wersja z płyty, a NIE z teledysku. Wersja teledyskowa jest do bani i niszczy narastanie dramaturgii w piosence. Dramaturgii, która oczywiście kulminuje iście sześciogwiazdkową kulminacją w wykonaniu Vincenta Price'a.
And rrrot inside a corrpse of shshshell!. Trochę zabawne, że we wkładce do płyty ta melorecytacja Price'a określana jest jako "rap". W 1982 może to i był rap, dziś chyba to słowo kojarzy się całkiem inaczej
![Smile :-)](./images/smilies/icon_smile.gif)