anastazja pisze:
Nie jest to już tamto chwytliwe granie powalające na łopatki. Dużo bardziej równe, takie wręcz rozmazane jak odpoczywanie po wewnętrznej walce. Improwizowanie nocą po udanym koncercie lub niekończącej się imprezie, gdy wszyscy lecą z nóg, ale o spaniu nie ma jeszcze mowy. Z drugiej strony nie da się przecież żyć cały czas na pełnym gazie.
Widać wyraźnie, że utwory są z różnych lat i nagrywane w różnym czasie. Wyróżniłabym, oprócz elementów perkusyjnych, jak zwykle rozpasany bas - przy tym rzeczywiście pluszowy, jak zauważyłeś - ale przede wszystkim świetny dżezujący saks. Leci to wszystko nieśpiesznie jak auto na trzecim biegu, żeby pod koniec nabrać rozpędu i wyhamować z piskiem saksofonu.
Ależ się nie znasz !!!!!
Miłość. Brzmienie Immanuela, które znam z koncertów, od którego wracam, które wyznacza
kanon.
Tak jak piszesz, proste słowa o ważnych rzeczach. Wieśniacki saksofon grający razem z wokalem, kaczka na gitarze,
wszystkie myśli chcę skupić w sobie, jest miłość, tadaramdam - godne może nie Adama i Juliusza ale co najmniej Cypriana i Zygmunta.
No i od razu wchodzi
I am walking, tym razem oprócz saksu, dołączają godne remizowego wesela klawisze.
I am walking through the darkness, I am walking to the light, with my mind and soul.. Jak to się wypowiedział Pan Prezydent na koncercie Arki, że
nie boję się, gdy ciemno jest, to dla niego super kawałek, bo przecież c
hoćbym szedł ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną, czym nb wzbudził aplauz otaczających mnie widzów. No i jeszcze
sexy girls - ta odwieczna walka człowieka o harmonię między hedonizmem a duchowością.
No i ledwie się to kończy a wchodzi proszę Ciebie
walczyk, którym Immanuel rozpoczął koncert, na którym byłaś. Brzmienie takie, że chciałoby się wykrzyczeć: OSIEMDZIESIONA. Rytmiczne granie, którego mógłbym słuchać godzinami. Jak mówił Dżekson na Winter Reggae
to jest ta energia, to jest to miejsce, to chwila.
Niech trwa !