ponieważ pisałem o płycie do "Nowego państwa", robiłem sobie robocze notatki o poszczególnych kawałkach, które tu przekleję, dodając (jeszcze takie robocze, powiedzmy) gwiazdki:
1. Senjutsu *** zaskakująco transowy, ale coś za coś - zaskakująco mało dzieje się w sferze perkusyjnej, choć inne partie innych instrumentów zostawiają pole do zmian tempa 2. Stratego ***** I drugi singiel, najbliższy w stylu utworów, które Ironi od wielu lat prawie zawsze wybierali do promocji płyt - szybki, jadący do przodu rock'n'roll, bardzo w stylu zespołu, choć trochę wolniejszy od utworów w stylu El Dorado czy Speed of light. I lepszy od obu tych kawałków. 3. The Writing on the wall ***** Pierwszy singiel. Hard rockowy riff, może trochę kojarzący się z Ac/dc. Cały utwór płynie dość leniwie i bardzo majestatycznie, znów bez zmian tempa 4. Lost in a lost World ****1/2 Mogłoby się wydawać, że w końcu zdecydowali się na drugą w karierze balladę, ale nie. Potem rwany, metalowy riff, trochę jak z czasów płyty "Somewhere in time", potem dalej Ironowa klasyka, ale bliżej "Brave new World", a może nawet z echami "Afraid to shoot strangers". Tylko znów trochę brak zmian tempa, perkusja gra dużo i ciekawie, ale nie przyspiesza, gdy się już tego spodziewamy. 5. Days of future past **** 1/2 Wreszcie trochę szybciej, ale nie na długo. Jedna z najbardziej zapadających fraz z płyty "Czekamy na sąd, ale sąd nigdy się nie kończy" 6. The Time Machine ***** "Maszyna czasu" faktycznie przenosi nas w czasie, razem z muzykami, bo choć pierwsza część utworu jeszcze tego nie zwiastuje, od pewnego momentu, znów jesteśmy bliżej lat 80 - tych, muzyka nabiera energii i młodnieje. 7. Darkest Hour **** 1/2 Początek drugiej płyty. Znów prawie balladowo, tyle, że bardzo niepokojąco. Patetyczny refren, ogólnie jest dobrze (choć w tekście - niedobrze) 8. Death of the Celts ***** spokojnie, majestatycznie (tło historyczne, konający Celt spotyka duchy swoich przodków z dawniejszych bitew), refren jest wręcz cytatem z utworu "Nomad", ale Ironom zawsze się wybaczało takie drobne autoplagiaty. Całość porywająca, nie dłuży się mimo imponującego czasu trwania - wkraczamy w strefę naprawdę długich utworów. Szkoda tylko, że nie sięgnięto po jakieś dodatkowe, celtyckie instrumenty - konstrukcja głównego motywu aż prosi się o dudy lub chociaż flet. A może to dobrze, że nie poszli w coś tak oczywistego, zostawiając miejsce dla wyobraźni słuchacza. Wolna i patetyczna część wokalno instrumentalna zamienia się w patetyczne tło dla bardzo długiego, lecz nie nudzącego się solo gitarowego. 9. The Parchment ***** znów transowo, znowu skojarzenie z płytą "Piece of mind" i utworem "To tame a land", jednak tu wszystko powoli, lecz konsekwentnie rozwija się i nabiera coraz więcej melodii, by zakończyć się najszybszym fragmentem płyty. 10. Hell on earth **** trzeci z potężnych, kilkunastominutowych numerów nie robi już tak wielkiego wrażenia, choć też niczego mu nie brakuje, może po prostu dlatego, że jest... trzeci. Tu zespół wraca do swoich eksperymentów z bardziej progresywnym metalem, bawiąc się tempem i głośnością.
Ogólnie jak widzicie oceny są bardzo wysokie, a różnice między ****1/2 i ***** bardzo niewielkie i w miarę osłuchania zapewne się zatrą
Przy okazji sporo słuchałem sobie innych płyt z tego stulecia i właściwie wszystkie (poza Book of souls) bardzo w moich uszach zyskały
_________________ Mężczyzna pracujący tam powiedział:
- Z pańskim forum jest wszystko w porządku.
|