Rozglądałem się za Tobą, ale nie dostrzegłem. Było rewelacyjnie. Muszę oddać wszelką sprawiedliwość żyri Konkursu oraz Tylerowi Durdenowi, którzy dostrzegli w Garcii Garcii coś, czego ja nie dostrzegłem, gdy z pewnym rozbawieniem słuchałem go w drugim etapie na żywo i byłem przekonany, że wyślą go do domu, żeby nauczył się lepiej grać. Przekonał mnie do siebie trochę już w kolejnych rundach, też w tym koncercie pokonkursowym. Ale dziś objawił się jako wspaniały artysta, przede wszystkim jak on pięknie operował dźwiękiem - szczególnie ujęła mnie jego artykulacja na poziomie tych najmniejszych, najkrótszych dźwięków, które mimo wszystko wybrzmiewały z mocą i elegancją. A było ich dużo od początku, bo zaczął od Bacha i tam niemal nie używał pedała, więc na tych dźwiękowych stuknięciach/ kroplach/ rozbłyskach to się często opierało. Z kolei w Liszcie niemal dziurawił klawiaturę, z takim powerem w nie rąbał
![Smile :-)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Z powerem, ale i z wyczuciem, żeby nie było. Najbardziej jednak mi się podobała sonata h-moll (chopinowska), muszę powiedzieć, że w Largo mnie zupełnie zaczarował - no i tam wreszcie zaczął bez skrępowania śpiewać
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
Wcześniej miałem wrażenie, że mu producent kazał się miarkować i machał ustami bardzo aktywnie, ale w większości bezgłośnie. Sonata jednak wyzwoliła jego ukryte siły i strasznie to zabawne, ale i fajne jest (a wcale mi koncentracji nie zabiera), kiedy wydaje z siebie te nieoczekiwane kantaty!
Ale ja zostałem jeszcze na wieczorny koncert i tam miałem okazję posłuchać zupełnie innego dźwięku. W przerwie bowiem (po Mozarcie, o którym opowiem w innym wątku) na scenę wjechał na tej opuszczanej platformie, fortepian historyczny, dżewniany - w porównaniu do tego garciowego Fazioli, które brzmiało skądinąd przecudownie, ten tutaj to był istny rzęch. Ale rzęch z duszą! Pierwszą część emola Aleksandra Świgut zagrała porywająco, ona i też orkiestra (również historyczna) pod kierownictwem, ale właściwie bez stałej dyrygentury pani Pierwsze Skrzypce (czasem dyrygowała, częściej grała, ale patrzyła na nich uważnie
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
), ta orkiestra bardzo interesująco grała te jakże znane, a przecież mało wyrafinowane motywy. No właśnie, niby ograne, ale jednak co emol to emol, prawie tam zacząłem skakać na siedzeniu, jak mnie porywały w podróż te pasaże i kreszczenda
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
Mam jednak wrażenie, że w drugiej i trzeciej części pani Aleksandra jakby lekko się sypała. Nie że fałszywe nuty, tylko jakoś całość nabierała czasem dziwnego wyrazu i nie wiem, czy to tak miało być, czy coś jej nie wychodziło. Może to zdecydowało, że choć aplauz na koniec był gromki, to nie stojący (podczas gdy na Garcii wszyscy poderwali się z miejsc, kiedy tylko skończył). Tak sobie myślę, że choć w przypadku Świgutowej werdykt jury Konkursu (nie przeszła do drugiego etapu) był ewidentnie trefny, to mógł jednocześnie być trafiony. To jest pianistka - a także kobieta - o ogromnej charyźmie, zresztą widać, że ma status nie kogoś, kto odpadł w pierwszej rundzie, tylko znacznie znacznie wyższy, ale czegoś jej zapewne brakuje, nad czym musi pracować. A jak ktoś dochodzi do finałów, to automatycznie zaczyna gwiazdorzyć, czasem to nie idzie w parze z tym pracowaniem... Może dzięki temu za 10 lat będzie najwybitniejszą polską pianistką? Może zresztą już nią jest, a cały ten występ oceniam bardzo dobrze, nawet jeżeli po pierwszej części myślałem, że będę go oceniał ultrazajebiście
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
W niedzielę Sorita, który w dodatku ma zagrać tę samą sonatę h-moll, co Garcia. Jak wypadną w porównaniu? Już się nie mogę doczekać!