Dziś stało się - zdobyłam ostatni, brakujący mi do kompletu, szczyt Korony Warszawy - Kopiec Powstania Warszawskiego.
![wygrana :hooray](./images/smilies/hooray.gif)
Teoretycznie jest on dopiero na 4 miejscu pod względem wysokości, ale zdecydowanie zdał mi się najwyższy ze wszystkich. Może góruje nad innymi wysokością względną? Najbardziej ze wszystkich dał mi się odczuć w nogach, mimo, że wchodziłam najłagodniejszym szlakiem, jaki można sobie wyobrazić, trawersującym zbocze wręcz niemożliwie.
A ze szczytu rozlegały się najszersze i najdalsze i zdecydowanie najbardziej imponujące widoki z całej naszej korony. Cudowne!
W ogóle miejsce to jest niesamowicie atrakcyjne. Czegóż tam nie ma? Kładki i wąwozy, miejsca, gdzie znużony wspinaczką turysta może się zatrzymać i odpocząć - nawet drewniane leżaki są! O miejscach pamięci historycznej nie wspomnę, bo to oczywiste.
Tabliczki głoszą, iż żyją tam najróżniejsze dzikie zwierzęta. Ja widziałam mysz polną i kreta - pierwszy raz w życiu zobaczyłam żywego kreta, do tej pory widywałam tylko same zdechłe. Szkoda, że oba te zwierzaki na mój widok natychmiast zwiały do swoich nor.
Żałuję, że ta góra jest tak daleko ode mnie, bo kto wie, czy nie stałaby się moim najulubieńszym miejscem w Warszawie.
A żeby do tego szczytu dotrzeć, musiałam przejść przez Łazienki i tam odkryłam zakątek, o którym do tej pory nie miałam pojęcia - świątynię egipską! Jak mogła mi ona umknąć przez tyle czasu?!