10 lutego Crazy pisze:
Do kin zaś wszedł Czas mroku o Churchillu w roli Gary'ego Oldmana (pardon, na odwrót!) i bardzo bym chętnie zobaczył
jest w planie na dziś!
na początku roku 2017 Crazy pisze:
moja obecna lista jeszcze dostępnych w kinach rzeczy wygląda chyba tak na dzień dzisiejszy:
1. Paterson
2. Nowy początek - podobno świetne!
3. Sprzymierzeni
Patersona i Nowy początek obejrzałem jakoś szybko, natomiast Sprzymierzonych - dwa dni temu.
Jest to dobry film i próbuję zrozumieć, dlaczego nie aż tak dobry, jak by się zdawało, że by mógł.
Kiedy wszedł, to na szczęście nie oglądałem żadnego trailera (bo zdradza 3/4 filmu, co za paranoja), skusiły mnie nazwiska (reżyseria: Robert Zemeckis, w rolach głównych: Brad Pitt i Marin Cotillard), a na dokładkę bardzo mi się podobał plakat, o np.:
![Obrazek](https://image.ceneostatic.pl/data/products/50478054/i-sprzymierzeni-dvd.jpg)
bo miał w sobie jakąś taką klasyczność. Trochę mi się kojarzył ze stylistyką "Artysty", co oczywiście bardzo mnie zachęciło, ale akurat okazało się strzałem w płot. Z Artystą film nie ma nic wspólnego, ale z klasycznością i owszem. Mimo pewnego gatunkowego miszmaszu (melodramat szpiegowski?), narracja prowadzona jest bardzo klasycznie i stylowo, niespiesznie, ale jednak w miarę zagęszczania się problemu powstaje wielkie napięcie, oparte głównie o znakomitą parę aktorów. Do tego bardzo stylowe dekoracje, kostiumy, sposób prowadzenia kamery - po prostu dobrze to wygląda, nie ma zaś żadnej ekstrawagancji, awangardy itp.
Pewne elementy budzą żywe skojarzenia z Casablanką - np. to że film zaczyna się w Casablance podczas wojny
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
- i teraz powraca pytanie, dlaczego w żadnym razie nie wierzę, że za 70 lat będzie to nadal film, o którym będzie się mówić, pokazywać co chwila w stacjach TV i sprzedawać z nim gadżety (założywszy roboczo, że za 70 lat będą nadal istnieć gadżety, telewizja i ludzie komunikujący się za pomocą mowy). Nie wiem. Może to kwestia tego, że za bardzo złożono ten film z dobrych składników, które się zawsze sprawdzały, ale brakuje w nim jakiejś iskry, która by te składniki ożywiła? Nie chodzi mi o to, że film jest nieautentyczny, czy nudny. Bardzo mnie wciągnął emocjonalnie i dobrze się oglądał. Ale też zostawił taki dystans, że jest to no, produkcja filmowa dobrej jakości, a nie coś, co może stać się ważną częścią mojego życia, czego przecież oczekuję od prawdziwie dobrego filmu.
Jakoś podobnie tłumaczyłem ostatnio przy okazji WFO, dlaczego nie bardzo przekonuje mnie "Cud", a ogólnie chyba cała płyta TOŃ. Złożone z dobrych składników, ale bez iskry?