Nie bardzo wiem, co właściwie się dzieje, ale w ciągu kilku tygodni wzrok poleciał mi na łeb, na szyję (chyba).
Jak niektórzy wiedzą, w wakacje zgubiłem okulary. Zgubiłem, bo coś w nich nie grało i ciągle je zdejmowałem. Poszedłem potem do okulisty i pani zbadawszy wstępnie stwierdziła, że wada mi się zmienia z kierunku minusów w kierunek plusów (starczo, hehe), ale właściwie, że widzę na tyle dobrze, że mogę spróbować chodzenia bez okularów. Tak też to czułem i sam planowałem, bo faktycznie widziałem dobrze. Zawsze moja wada była niewielka, miałem jakieś małe minusy z symbolicznym astygmatyzmem i umiałem nieraz lepiej z daleka przeczytać bez okularów, niż połowa osób w okularach. Okulistka dała mi skierowanie na badanie głębsze, z zakraplaniem, ale chwilowo odłożyłem na "potem". I pochodziłem sobie bez okularów.
Aż nagle gdzieś w październiku zacząłem stwierdzać, że widzę jakoś słabiej. Tu rozmazane, tam nie mogę przeczytać, najgorzej kiedy pod kątem albo przy złym świetle. Zacząłem przemyśliwać, żeby jednak wybrać się na to badanie, ale myślałem wolniej, niż wzrok niedomagał. Teraz różnica jest już bardzo wyraźna, np. w metrze - jeszcze niedawno czytałem przez cały peron, ile czasu od odjazdu poprzedniego pociągu (no, może bardziej się domyślałem, niż widziałem, ale jednak skutecznie), teraz ledwo widzę, że tam coś się świeci. Mam wizytę na 3 listopada, ale póki co wygrzebałem z szafy stare okulary (właściwie przed-przed-poprzednie), są okropne, krzywe, ze starczym uwiądem i zresztą z czasów sprzed stwierdzenia astygmatyzmu, noszę je tylko, kiedy nikt nie patrzy
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
, ale faktem jest, że widzę w nich o wiele lepiej.
Rozumiem, że i tak mam szczęście w porównaniu do całej mojej rodziny, gdzie wszyscy widzą znacznie gorzej, niż ja kiedykolwiek, ale jednak głupie uczucie.