Crazy pisze:
1. Paterson
2. Nowy początek - podobno świetne!
Na Patersonie byłem, pisałem - jest super. I na Nowy początek też dotarłem, i właśnie
napisałem.
Ale dziś zobaczyliśmy film, który podobał mi się bardziej od tamtych dwóch.
"Manchester by the Sea". Trochę szedłem w ciemno, mając w pamięci, że trailer wyglądał interesująco - ale na tyle słabo go pamiętałem, że myślałem, że to będzie o Angolach, a to tymczasem amerykański manchester... Powoli wchodziłem w ten film, początkowo nawet patrzyłbym na zegarek, gdybym go miał. Potem nagle się okazało, że jestem wciągnięty i zapomniałem o zegarku. A potem przyszła scena kulminacyjna i zacząłem się rozpadać na kawałki. Dawno, bardzo dawno nie widziałem filmu, który by mi tak zagrał na najbardziej osobistych strunach. Wyszedłem z kina i chciałem coś powiedzieć, i nie mogłem ust otworzyć. Nieco później próbowałem znowu jakoś się odnieść życiowo do tej historii, i głos mi grzęzł w gardle.
Gdybym miał powiedzieć o czym jest ten film, powiedziałbym, że o ludziach, którzy nie umieją rozmawiać i strasznie przysparza im to cierpień; i w dodatku o ludziach, którym nie udaje się pokonać swoich ograniczeń, którzy słabo uczą się na swoich błędach; ale jednak o tym, że jest dla nich nadzieja. Bo ten film, zupełnie bez happy endingu, pokazuje, że ta rodząca się w bólach komunikacja między bohaterami jednak coś przynosi.
Na razie więcej nie napiszę. Mam nadzieję, że ktoś zobaczy i się odniesie.