Torwar, 24.10.2017.
Widziałam Cave’a 4 lata temu w Berlinie, w miejscu kameralnym i klimatycznym, w którym bez problemu można było być pod samą sceną, jeśli miało się w danej chwili ochotę. Sądziłam więc, że – ogromny w porównaniu – Torwar nie ma szans dorównać tamtemu doświadczeniu. Myliłam się. Oczywiście oszołomienia tego pierwszego razu już nie było, bo wiedziałam, jak wiele można się spodziewać, już znałam zwielokrotnioną live moc “Red Right Hand”, rozpędzające się wibracje i rozbłyski “Jubilee Street”, czy szaleńczy ogień “Stagger Lee”, ale było to znów WIELKIE. I, o dziwo, może nawet więcej było zjednoczenia z publiką, może Nick w ten sposób rekompensuje wielkość sali, a może po prostu Warsaw była “fucking awesome”, jak nadmienił parę razy
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
. (Btw, przejrzałam na szybko trochę setlist z tej trasy i zdaje się, że pomysł z “audience on stage” w ostatnich dwóch numerach rozpoczął się dopiero 3 dni temu w Berlinie – wcześniejsza audience nie dostąpiła zaszczytu.) No a dlaczego Cave koncertowy jest tak bardzo “fucking awesome”? Bo opowiada historię. Ma szacunek do słowa. Podkreśla te, które w danym momencie są najważniejsze. Przychodzi, zasiada i mówi: “Sit down beside me and I'll name it for you” – tak, jak 4 lata temu w “Real Cool” pytał: “I hope you’re listening, are you?”. Należy to zobaczyć, należy tego posłuchać choć raz w życiu. Poczuć, że jest tylko TU i TERAZ, gdy padają znów te słowa: “Who cares, who cares what the future brings?” i zobaczyć Cave’a rzucającego się raz po raz na publikę z pytaniem “Can you hear my heart beat?” (boom-boom-boom
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
). Zresztą powaga z humorem miesza się tu często: “This is a serious song”, mówi Cave o “Into My Arms” i już nie ma żartów ze screaming girl, choć ta w połowie numeru znów się odzywa. Zatem: Cave opowiada historię. Ale łączy tę intymność z rozmachem stadionowej supergwiazdy, w której tyle jest emocji i kontrastów, że nie mieszczą się one i wybuchają, i zapełniają wielki Torwar po brzegi, po ostatnią na nim osobę.