Żeby przestać płakać obejrzałem sobie dzisiaj
ten film, który T.M. zrobił ze swojej i kolegi wyprawy na Nangę w 2012/13. To wtedy, co najdłużej siedział w jamie (cztery dni? pięć dni?).
Bardzo mi się ten film podoba. Czasami żarciki są na granicy żeny, a czasem po prostu jest to fajne i wesołe, i bardzo dobrze - myślę, że działa nie tylko, żeby przestać płakać, ale też żeby przestać roztrząsać, zastanawiać się, co warto, czego nie warto, co należało, co było niedorobione... Ten film pokazuje człowieka, który mógł popełnić wiele różnych błędów a nawet mógł mieć nie po kolei we łbie, ale brał życie takim, jakie jest.
Nie mam pojęcia, czy "Czapkins" znał Henry'ego Davida Thoreau, czy w ogóle był kulturalnie obyty (na zasadzie jak np. Falco Dąsal), czy wręcz przeciwnie, ale ten słynny cytat z "Waldena":
Cytat:
Zamieszkałem w lesie, albowiem chciałem żyć świadomie, stawiać czoło wyłącznie najbardziej ważnym kwestiom, przekonać się, czy potrafię przyswoić sobie to, czego może mnie nauczyć życie, abym w godzinę śmierci nie odkrył, że nie żyłem.
pasuje mi do niego.
Chociaż dalej chce mi się płakać, to raczej z nadmiaru tych wszystkich emocji, które od czwartku we mnie buzują (prawdę mówiąc od wcześniej, przynajmniej odkąd wpisałem się tu po raz pierwszy o tych wszystkich wyprawach) - i bardzo mi pomógł ten film jakoś jaśniej na to spojrzeć.
Co do ekspedycji ratunkowej, nie mogę znaleźć słów uznania nawet w głowie. Przypomina mi się jak żywo ratunkowa wyprawa Hajzera, kiedy równie nieprawdopodobnie wyruszył po Andrzeja Marciniaka. Miałem wtedy 13 lat i całkiem dobrze to pamiętam. Chyba zresztą już kiedyś się dzieliłem.