Niesamowite dziś rozstrzygnięcie snookerowych Mistrzostw Świata!
Wiele już lat minęło od czasu, kiedyśmy i tu na forum, a przede wszystkim my u nas w domu, namiętnie oglądali snookera, śledzili mecze i rankingi... z tym najbardziej dla nas pamiętnym finałem w Sheffield z 2006, kiedy do którejś w nocy oglądaliśmy w Krasnem zmagania Dotta z Ebdonem... z równie pamiętnymi zawodami pokazowymi na Torwarze, gdzie mogliśmy na żywo zobaczyć ówczesnego mistrza i wicemistrza świata (Higgins - Selby), a także wspomnianego wyżej Dotta i, last but not least, arcymistrza Steve'a Davisa.
Byliśmy kiedyś trochę snookeromaniakami. Teraz pi razy drzwi kojarzymy, że grają, czasem widzimy jakiś wynik, z rzadka coś bardziej pooglądamy. Nazwiska są nam znane, bo nadal gra wielu z tych, co wygrywali 10 i więcej lat temu, a młodszych stopniowo też oswajaliśmy. Ale czegoś takiego, jak w tym roku, to się chyba NIKT nie spodziewał. Do finału dotarli
Mark Williams i
John Higgins, dwaj gracze, którzy:
a) urodzili się w 1975
b) debiutowali w 1992
c) byli mistrzami świata jeszcze w XX wieku (i potem też, oczywiście)
d) w okolicach roku 2000 nawzajem spychali się z pierwszego miejsca w rankingu światowym
Higgins cały czas jest w najwyższej formie, mistrzem świata był ostatnio w 2011, ale w finale choćby rok temu. W przypadku Marka Williamsa szczyt kariery definitywnie przypadł na przełom wieków i właściwie kiedy my zaczęliśmy regularnie oglądać (2004), to właśnie miał swoje najlepsze chwile akurat za sobą. A rok temu prawie podjął decyzję o zakończeniu kariery.
I w tym roku został znowu mistrzem świata! Nie wiem, czy to nie jakiś rekord - mistrzostwo po 15 latach przerwy. Normalnie jak Noriaki Kasai prawie
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
A mecz mówili, że jeden z najlepszych w ostatniej historii mistrzostw świata i najbardziej zacięty (przynajmniej w sensie ilości partii) od roku 2005. My widzieliśmy niewiele, ale to, co widzieliśmy (troszkę w półfinałach też), było naprawdę najwyższej klasy. I ta ostatnia finałowa sesja też, i na szczęście akurat Iza sobie o niej przypomniała, i końcówkę zobaczyliśmy.