Ten wątek od dłuższego czasu czeka na aktualizację. Niestety, liczyłem, że ta aktualizacja więcej wniesie - póki co wychodzi, że najlepsze albumy swoich kolejnych zespołów Shabaka ma... za sobą?
Zacznę krótko:
Shabaka and the Ancestors - We Are Sent Here By History * * * *
![Obrazek](https://ecsmedia.pl/c/we-are-sent-here-by-history-w-iext58569618.jpg)
ulubiony utwór, chyba:
They Who Must Die - chyba, bo to pierwszy, więc i najlepiej zapoznany, no właśnie...
![Embarassed :oops:](./images/smilies/icon_redface.gif)
bo ta płyta, choć niby bardzo się podoba, to nie chce mi się za często jej słuchać, a i do końca (odległego) niekoniecznie dochodzę.
Pet w tym wątku napisał krótko i bez sentymentów, że przyznał cztery gwiazdki. Nie wiem, czy na więcej i ja się szarpnę. Problemem tej płyty wydaje mi się być to, że powiela schematy, które na Wisdom of Elders były dla mnie jakimś objawieniem. Nie byłoby to problemem, gdyby płyta była łatwiejsza w odbiorze. Jest jednak bardzo gęsta, a także bardzo długa, i tu już przydałoby się coś BARDZIEJ, coś, co przekonywałoby jednoznacznie do podjęcia wysiłku. A że jest, jak jest, to nie znam jej zbyt dobrze i więcej nie napiszę
Sons Of Kemet - Black to the Future * * * 1/2 ?
![Obrazek](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/1/1c/Sons_of_Kemet_-_Black_to_the_Future.png)
ulubiony utwór:
Let the Circle Be UnbrokenTa płyta to idealny przykład na to, że muzyka traci, gdy zaczyna pełnić funkcję służebną wobec ideologii. Mamy tu wypowiedź niezwykle zaangażowaną, wpisującą się we współczesne ruchy społeczne podbudowujące morale czarnej społeczności. W pierwszej części płyty występuje sporo gościnnych artystów, w tym recytujących poetów i skandujących raperów, niosących przesłanie na sztandarach; w drugiej przeważają utwory instrumentalne, bez kawy na ławę, więc niby samo granie, jednak słychać, że Shabaka postawił sobie za cel nie pchanie się na pierwszy plan - wyjątkowo mało tam improwizacji, instrumentalnych pasaży, za to muzyka jest bardzo zrytmizowana, może aby nie popadać w estetyzowanie i nie tracić ostrza społecznej krytyki? Niby to wszystko okej. Ale brakuje mi tam muzycznych pomysłów; mimo wszystko brakuje koncentracji
na muzyce, a to przecież ona ma być głównym medium, a nie recytowane teksty, wzniosłe tytuły utworów albo wypowiedzi w wywiadach. Na Black to the Future nadal jest dużo dobrej, momentami porywającej muzyki, ale odbieram ją jako rzecz w większości tylko towarzyszącą konceptowi wiodącemu - zbyt rzadko zaś jest muzyką samą w sobie, która sama w sobie byłaby nośnikiem emocji czy treści.
W moim odczuciu płyta ta wyraźnie przegrywa z Burn i Your Queen Is A Reptile. Debiutancka płyta to było w ogóle zupełnie inne podejście do rzeczy, to była czysta muzyka, i na tej muzyce w stu procentach muzycy byli skoncentrowani - z doskonałym efektem, który teraz doceniam bardziej jeszcze, niż kiedy zakładałem rok temu ten wątek.
Natomiast Your Queen... była przecież płytą również bardzo zaangażowaną, programową wręcz. Jednak w tym wszystkim była też niezwykle świeża, skrzyła się od pomysłów i mimo że podtrzymuję, że najlepiej słucha się tej płyty jednocześnie słuchając i czytając (ale nie teksty, bo ich za bardzo nie ma, tylko czytając o bohaterkach utworów), to utrzymuje się tam równowaga między muzyką a programem, nigdy nie powiedziałbym, że muzyka pełni tam funkcję służebną. Tym samym muzyka wydaje się tam bardziej płynąć z serca. Ja nie mówię, że na Black to the Future oni nie są szczerzy - OCZYWIŚCIE, że są, tylko środki wyrazu jakby im skapcaniały? A może czegoś tam jest za dużo? Za słabo jeszcze znam, by powiedzieć.
To JEST dobra płyta. Ale mogłaby być lepsza, gdyby autorzy mieli więcej wiary, że samą muzyką też da się mówić. Jak w tych dwóch świetnych instrumentalach pod koniec, Let the Circle Be Unbroken (linkowany powyżej) i
Envision Yourself Levitating - to jest te 15 minut, gdzie Sons of Kemet na powrót uchwycili to, co w muzyce najważniejsze.