Każda część ma swoje mocne momenty, Ksiązę Kaspian też, ale no właśnie:
Crazy pisze:
Tylko inne jakoś bardziej...
Przy czym u mnie akurat Książę ma minus za ten początek - bo dla mnie był on zawsze strasznie przygnębiający - to odkrycie Narni, która już nie jest tym, czym była kiedyś. I ten smutek dość długo tam trwa. Za to zakończenie zawsze uwielbiałam.
Koń i jego chłopiec kiedyś był dla mnie najsłabszą częścią, ale potem, po latach odkryłam go na nowo i stał się bardzo ważną i wyjątkowo mi bliską częścią - aczkolwiek wpisał się w pewien konkretny czas w moim życiu i mocno z nim współgrał. A jak byłoby teraz? Nie wiem. No chyba jednak muszę odświeżyć sobie tą serię...
A jeszcze co do kolejności, to dla mnie zasadniczo (no, może znalazłyby się jakieś wyjątki, nie wiem) - nie tylko w przypadku Narni, ale jakiejkolwiek serii - jedynie słuszną
![Wink :wink:](./images/smilies/icon_wink.gif)
jest ta, w jakiej owa seria powstawała. To w pierwszym tomie poznajemy dany świat, zostajemy w niego wprowadzeni, a nawet jeżeli jakiś dalszy omawia czasy wcześniejsze, to są tam zazwyczaj nawiązania do tego, o czym była mowa w poprzednich tomach i co rozumiemy tylko wtedy, jeśli je czytaliśmy.
Poza tym to jest jak z poznawaniem drugiego człowieka. Kiedy kogoś poznajemy, to poznajemy takim, jakim jest dzisiaj, dopiero później możemy się czegoś dowiedzieć o jego przeszłości. Nikt nie zaczyna nowych znajomości od studiowania najpierw czyjegoś dzieciństwa i dorastania, a dopiero potem zapoznania się z człowiekiem obecnym, nie? A czytanie np. Narni w kolejności chronologicznej byłoby dla mnie czymś takim właśnie.